താരഭാരങ്ങളില്ലാത്ത വെള്ളിത്തിര: ചിദംബരത്തിന്റെ ‘ബാലനും’ പുതുമുഖങ്ങളുടെ അനിവാര്യതയും

“സിനിമയിൽ ഏറ്റവും വലിയ അഭിനേതാവ് മനുഷ്യനല്ല; പ്രേക്ഷകന്റെ ഭാവനയാണ്.”ഒരു സിനിമ തുടങ്ങുമ്പോൾ പ്രേക്ഷകൻ ആദ്യം ആരെയാണ് കാണുന്നത്? കഥാപാത്രത്തെയോ നടനെയോ? ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ് സിനിമയുടെ കലാപരമായ വിജയവും പരാജയവും നിർണയിക്കുന്നത്. കാരണം, സിനിമയുടെ അടിസ്ഥാന ധർമ്മം ഒരു കഥയെ വിശ്വസനീയമാക്കുക എന്നതാണ്. ആ വിശ്വാസം ജനിക്കുന്നത് കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെയാണ്; താരങ്ങളിലൂടെയല്ല.അടുത്തിടെ പുറത്തിറങ്ങിയ ‘ചിദംബരത്തിന്റെ ബാലൻ’ എന്ന സിനിമയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ പല തലങ്ങളിൽ നടക്കുന്നു. കഥ, അവതരണം, പശ്ചാത്തലം, രാഷ്ട്രീയം—എല്ലാം വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഈ സിനിമയുടെ ഏറ്റവും വലിയ കലാപരമായ നേട്ടം മറ്റൊന്നാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അത് അതിന്റെ മുഖങ്ങളാണ്. ആ മുഖങ്ങളെ നമുക്ക് പരിചയമില്ല.അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവർ അഭിനയിക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളെ നാം വിശ്വസിക്കുന്നു.ഇവിടെയാണ് ഈ സിനിമ ഒരു വലിയ സിനിമാ സിദ്ധാന്തത്തിലേക്കുള്ള വാതിൽ തുറക്കുന്നത്.സൂപ്പർതാരങ്ങളുടെ താരമൂല്യത്തിൽ മാത്രം സിനിമകൾ കോടികൾ കൊയ്തിരുന്ന ഒരു കാലത്ത് നിന്നും മലയാള സിനിമയും പ്രേക്ഷകരും ബഹുദൂരം മുന്നോട്ട് പോയിരിക്കുന്നു. ഈ മാറ്റത്തിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയതും ശക്തവുമായ ഉദാഹരണമാണ് സംവിധായകൻ ചിദംബരം ഒരുക്കിയ **’ബാലൻ: ദി ബോയ്’** (2026) എന്ന ചിത്രം. മഞ്ഞുമ്മൽ ബോയ്സ് എന്ന ഇൻഡസ്ട്രി ഹിറ്റിന് ശേഷം ചിദംബരം സംവിധാനം ചെയ്ത ഈ സൈക്കോളജിക്കൽ ത്രില്ലറിൽ ഫർസാന, ആദിശേഷൻ, മുഹമ്മദ് സിനാൻ തുടങ്ങിയ അപരിചിതമായ മുഖങ്ങളാണ് ചിത്രത്തെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത് (ടൊവിനോ തോമസിന്റെ ശക്തമായ പിന്തുണയുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി). പരിചിതമല്ലാത്ത മുഖങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് ഒരു ചലച്ചിത്രത്തിന് ജീവനും അപ്രവചനീയതയും നൽകുന്നത് എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച അക്കാദമിക ഉദാഹരണമായി ഈ ചിത്രം മാറുന്നു. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, താരങ്ങളെ മാറ്റിനിർത്തി, ഭാവിയിൽ ഓരോ സിനിമയും പുതുമുഖങ്ങളെ വെച്ച് നിർമ്മിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് ഗൗരവകരമായൊരു അന്വേഷണം അനിവാര്യമാണ്.താരം വളരുമ്പോൾ കഥാപാത്രം ചെറുതാകുന്നുണ്ടോ? ഒരു താരം ജനിക്കുന്നില്ല; ,മറിച്ച് വർഷങ്ങളിലൂടെ രൂപപ്പെടുകയാണ് . അനേകം കഥാപാത്രങ്ങൾ, അഭിമുഖങ്ങൾ, പരസ്യങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകൾ, ആരാധകസംഘങ്ങൾ, സോഷ്യൽ മീഡിയ സാന്നിധ്യം—ഇതെല്ലാം ചേർന്നാണ് ഒരു താരത്തിന്റെ പൊതുബിംബം നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്. അതിനുശേഷം ഒരു പുതിയ സിനിമയിൽ എത്തുമ്പോൾ പ്രേക്ഷകൻ കഥാപാത്രത്തെ കാണുന്നില്ല. താരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെയാണ് കാണുന്നത്. ഇതാണ് സ്റ്റാർ സിസ്റ്റത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വൈരുദ്ധ്യം. ഒരു താരം എത്ര മികച്ച അഭിനേതാവായാലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുൻകാല കഥാപാത്രങ്ങൾ പുതിയ കഥാപാത്രത്തിന്റെ മേൽ നിഴൽ വീഴ്ത്തും. പ്രേക്ഷകന്റെ മനസ്സ് ഒരു ശൂന്യഫലകമല്ല. അത് ഓർമ്മകളുടെ സംഭരണിയാണ്. അവിടെ പതിറ്റാണ്ടുകളായി സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന നായകചിത്രങ്ങൾ , ഇതിനുമുമ്പ് ചെയ്ത നൂറുകണക്കിന് വേഷങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ ഭാരം ഓരോ പുതിയ സിനിമയിലും വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.അതുകൊണ്ടാണ് പലപ്പോഴും സിനിമ തുടങ്ങുന്ന നിമിഷം തന്നെ പ്രേക്ഷകൻ കഥയുടെ അവസാനം വരെ ഊഹിച്ചുതുടങ്ങുന്നത്. നായകൻ മരിക്കുമോ? അവസാനം ജയിക്കുമോ? അയാൾക്ക് ഒരു ‘മാസ് എൻട്രി’ ഉണ്ടാകുമോ? ഒരു പ്രത്യേക സംഭാഷണം കൈയടിക്കായി വരുമോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ കഥാപാത്രത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നതല്ല. താരത്തിൽ നിന്നാണ്. അവരുടെ ശരീരഭാഷയും സംഭാഷണ ശൈലിയും പ്രേക്ഷകർക്ക് മുൻകൂട്ടി പ്രവചിക്കാൻ സാധിക്കും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവരിലെ സൂക്ഷ്മമായ ചലനങ്ങളെ മുൻകൂട്ടി കണ്ട് മുൻവിധിയോടെ (Prejudice) പടം കാണാൻ പ്രേക്ഷകൻ നിർബന്ധിതനാകുന്നു. ഇത് ചിത്രത്തിന്റെ സ്വാഭാവികതയെയും യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തെയും പലപ്പോഴും റദ്ദാക്കുന്നു. നടനെ മറികടന്ന് കഥാപാത്രത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരാൻ പ്രേക്ഷകനും, തങ്ങളുടെ സ്ഥിരം ശൈലികളെ പൊളിച്ചെഴുതാൻ നടനും പാടുപെടുന്ന കാഴ്ചയാണ് പലപ്പോഴും നമ്മൾ കാണുന്നത്. പുതുമുഖങ്ങളുടെ അഭിനയശേഷിയാണ് പലരും ആദ്യം പറയുന്നത്. എന്നാൽ അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി അത് മാത്രമല്ല. അവർ അറിയപ്പെടാത്തവരാണ്. ആ അപരിചിതത്വം കഥാപാത്രത്തിന് അസാധാരണമായ ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നു. ഒരു പുതിയ മുഖം കരയുമ്പോൾ നമ്മൾ ഒരു നടന്റെ അഭിനയമല്ല കാണുന്നത്. ഒരു മനുഷ്യന്റെ വേദനയാണ് കാണുന്നത്. അവൻ ചിരിക്കുമ്പോൾ അത് ഒരു സ്റ്റാർ മാനറിസമല്ല. ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ പ്രതികരണമാണ്. സിനിമയുടെ വിശ്വാസ്യത വർധിക്കുന്നത് ഇവിടെയാണ്. പ്രേക്ഷകൻ കഥാപാത്രത്തിന്റെ ഭാവി പ്രവചിക്കുന്നില്ല. അവനോടൊപ്പം ജീവിക്കുകയാണ്.അപരിചിതമായ മുഖങ്ങളെ വെച്ച് സിനിമ ചെയ്യുമ്പോൾ ചിത്രത്തിന് ലഭിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ഗുണം അതിലെ ‘അപ്രവചനീയത’ (Unpredictability) ആണ്. ‘ചിദംബരത്തിന്റെ ബാലൻ’ എന്ന സിനിമയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ കഥയെക്കാൾ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടത് അതിന്റെ കാസ്റ്റിങ്ങാണ്. പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന മുഖങ്ങൾ പ്രേക്ഷകന്റെ ഓർമ്മയിൽ മറ്റൊരു കഥാപാത്രവുമായി മത്സരിക്കുന്നില്ല. അവർ ആദ്യമായി ജനിക്കുകയാണ്. സിനിമയുടെ ഓരോ രംഗവും അതുകൊണ്ടുതന്നെ മുൻവിധികളില്ലാതെ കാണാൻ സാധിക്കുന്നു. ഒരു വലിയ താരമായിരുന്നുവെങ്കിൽ എന്ത് സംഭവിക്കുമായിരുന്നു? സിനിമ തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പേ പ്രേക്ഷകൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുൻകാല കഥാപാത്രങ്ങളുമായി താരതമ്യം ആരംഭിക്കുമായിരുന്നു.സംവിധായകൻ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ജീവിതത്തെക്കാൾ വലിയതായി നടന്റെ പൊതുബിംബം മാറുമായിരുന്നു.മലയാള സിനിമയുടെ വലിയ വളർച്ചകൾ സംഭവിച്ചത് ഓരോ തവണയും പുതിയ മുഖങ്ങൾ വന്നപ്പോഴാണ്.അഭിനേതാക്കളെ മാത്രമല്ല, അഭിനയത്തിന്റെ പുതിയ ഭാഷകളെയാണ് അവർ കൊണ്ടുവന്നത്. ‘അങ്കമാലി ഡയറീസ്’ ഓർക്കുക. അവിടെയുള്ള കഥാപാത്രങ്ങൾ അഭിനയിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നില്ല. അവർ ജീവിക്കുകയാണ്. അതിന്റെ കാരണം ലിജോ ജോസ് പെല്ലിശ്ശേരി എന്ന സംവിധായകന്റെ മികവ് മാത്രമല്ല.പരിചയമില്ലാത്ത മുഖങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച വിശ്വാസ്യത കൂടിയാണ്. ‘തണ്ണീർമത്തൻ ദിനങ്ങൾ’ അതേ അനുഭവം തന്നു. സ്കൂൾ കുട്ടികളെ അവതരിപ്പിച്ചവർ താരങ്ങളായിരുന്നെങ്കിൽ ആ സിനിമ ഇത്ര സ്വാഭാവികമായി അനുഭവപ്പെടുമായിരുന്നോ? ‘കുമ്പളങ്ങി നൈറ്റ്സ്’ പോലുള്ള ചിത്രങ്ങളിലും മുഖ്യ അഭിനേതാക്കൾ പരിചിതരായിരുന്നെങ്കിലും, അവരെ താരങ്ങളായി അവതരിപ്പിച്ചില്ല; കഥാപാത്രങ്ങളായി പുനർനിർമിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ആ സിനിമയും വിശ്വസനീയമായത്.അൽഫോൺസ് പുത്രന്റെ ‘പ്രേമ’ത്തിലെ നായികമാരും ഇതേ പുതുമയുടെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. ഇപ്പോൾ ചിദംബരത്തിന്റെ ‘ബാലനും’ഇതേ പാത പിന്തുടർന്ന് കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണത നൽകുന്നു. രാം ഗോപാൽ വർമ്മയുടെ ‘സത്യ’(Satya) ബോളിവുഡിലെ ഒരു വലിയ തിരുത്തെഴുത്തായിരുന്നു. മനോജ് ബാജ്‌പേയിയെപ്പോലുള്ള അന്നത്തെ പുതുമുഖങ്ങൾ മുംബൈ അധോലോകത്തെ റിയലിസ്റ്റിക്കായി വരച്ചുകാട്ടി. വിക്രമാദിത്യ മോട്‌വാനെയുടെ **’ഉഡാൻ’** (Udaan) എന്ന ചിത്രത്തിൽ രജത് ബർമേച്ച എന്ന പുതുമുഖ നായകനിലൂടെയാണ് പ്രേക്ഷകർ കൗമാരത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണതകൾ മുൻവിധികളില്ലാതെ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞത്.‘മസാൻ’, ‘കൈ പോ ചെ!’, ‘ലാപതാ ലേഡീസ്’ തുടങ്ങിയ സിനിമകൾ പുതിയ മുഖങ്ങളോ താരപ്രഭാവം കുറഞ്ഞ അഭിനേതാക്കളോ കേന്ദ്രമാക്കിയപ്പോൾ കഥയാണ് മുന്നോട്ട് നടന്നത്. ലോക സിനിമയിലേക്ക് നോക്കിയാൽ, ഇറ്റാലിയൻ നിയോ-റിയലിസത്തിന്റെ പിതാവായ വിറ്റോറിയോ ഡി സിക്കയുടെ ‘ബൈസിക്കിൾ തീവ്‌സ്’(Bicycle Thieves) ഇതിന്റെ എക്കാലത്തെയും മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. അതിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിച്ചത് ലാംബർട്ടോ മാഗിയോറാനി എന്നൊരു സാധാരണ ഫാക്ടറി തൊഴിലാളിയായിരുന്നു. അതുപോലെ, ഫെർണാണ്ടോ മെയ്‌റെല്ലെസ് സംവിധാനം ചെയ്ത ബ്രസീലിയൻ ചിത്രമായ ‘സിറ്റി ഓഫ് ഗോഡ്’ (City of God) അവിടെയുള്ള ചേരികളിൽ നിന്നുള്ള കുട്ടികളെ തന്നെയാണ് അഭിനയിപ്പിച്ചത്. അഭിനയിക്കുകയാണെന്ന് പോലും തോന്നിപ്പിക്കാത്ത പ്രകടനങ്ങളാണ് ഇത്തരം സിനിമകളെ ക്ലാസിക്കുകളാക്കി മാറ്റിയത്.ലോക സിനിമ പ്രൊഫഷണൽ അഭിനേതാക്കളെക്കാൾ സാധാരണ മനുഷ്യരെ തിരഞ്ഞെടുത്തു.അതിന്റെ കാരണം സാമ്പത്തിക ദാരിദ്ര്യമല്ല. സൗന്ദര്യശാസ്ത്രമായിരുന്നു.സിനിമ അഭിനയിക്കുന്നതിനെക്കാൾ ജീവിക്കുന്നത് പ്രധാനമാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു.ഇറാനിയൻ സിനിമ അതിലും വലിയ വിപ്ലവം നടത്തി. കുട്ടികളും കർഷകരും തൊഴിലാളികളും സിനിമയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളായി. അവരുടെ അഭിനയമല്ല ലോകം കണ്ടത്. അവരുടെ ജീവിതമായിരുന്നു.അതുകൊണ്ടാണ് ആ സിനിമകൾ ലോകസിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഇന്നും പഠിക്കപ്പെടുന്നത്.താരസമ്പ്രദായം സിനിമയുടെ ശത്രുവല്ല. അത് സിനിമയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണമാണ്. താരങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. അവർ സിനിമയെ സാമ്പത്തികമായി നിലനിർത്തുന്നു. വ്യവസായത്തെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നു. എന്നാൽ കലയുടെ ആവശ്യം വേറെയാണ്. ഒരു സംവിധായകൻ കഥാപാത്രത്തെ സൃഷ്ടിക്കുകയാണോ? അല്ലെങ്കിൽ ഒരു താരത്തിന്റെ അടുത്ത പതിപ്പിനെ നിർമ്മിക്കുകയാണോ?ഇതാണ് യഥാർത്ഥ ചോദ്യം. ചലച്ചിത്രപഠനത്തിലെ പ്രമുഖ സൈദ്ധാന്തികനായ റിച്ചാർഡ് ഡയർ നിരീക്ഷണം നടത്തിയ പോലെ താരം ഒരു വ്യക്തിയല്ല. സമൂഹം നിർമ്മിച്ച ഒരു ആശയമാണ്. സിനിമകളും മാധ്യമങ്ങളും പരസ്യങ്ങളും ആരാധകരും ചേർന്നാണ് ആ ആശയം രൂപപ്പെടുത്തു ന്നത്. അതുകൊണ്ട് ഒരു താരത്തെ തിരശ്ശീലയിൽ കാണുന്ന നിമിഷം തന്നെ പ്രേക്ഷകൻ ആ ആശയത്തെയാണ് വായിക്കുന്നത്. കഥാപാത്രത്തെ അല്ല.ഈ സിദ്ധാന്തം മലയാള സിനിമയിലും അതേപടി ബാധകമാണ്.ഓരോ വർഷവും നൂറുകണക്കിന് അഭിനേതാക്കൾ അഭിനയിക്കാൻ അവസരം തേടുന്നു.പക്ഷേ കഥകൾ തിരിഞ്ഞെത്തുന്നത് അതേ മുഖങ്ങളിലേക്കാണ്. ഫലം എന്ത്? ഒരേ ശരീരഭാഷ.ഒരേ സംഭാഷണതാളം. ഒരേ വികാരപ്രകടനം. സിനിമയുടെ വൈവിധ്യം കുറയുന്നു.പുതുമുഖങ്ങൾ കൂടുതൽ വരുമ്പോൾ അഭിനയം മാത്രമല്ല പുതുക്കപ്പെടുന്നത്. ഭാഷ പുതുക്കപ്പെടുന്നു.ശരീരങ്ങൾ പുതുക്കപ്പെടുന്നു. മുഖങ്ങൾ പുതുക്കപ്പെടുന്നു. അവസാനം സിനിമ തന്നെ പുതുക്കപ്പെടുന്നു.ഓരോ കഥയും ഓരോ പുതിയ ലോകമാണ്. ആ ലോകത്തിലേക്ക് പ്രേക്ഷകനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ അവിടുത്തെ മനുഷ്യരും പുതിയതായിരിക്കണം. പ്രമുഖ താരങ്ങൾ അവരുടെ കഴിവ് ഇതിനോടകം തെളിയിച്ചവരാണ്, എന്നാൽ സംവിധായകന്റെ ഭാവനയ്ക്കനുസരിച്ച് ഒരു മൺപ്രതിമ പോലെ രൂപപ്പെടുത്തിയെടുക്കാൻ കഴിയുന്നത് ഒരു പുതുമുഖത്തെ മാത്രമാണ്. താരമൂല്യത്തിന് വേണ്ടി തിരക്കഥ തിരുത്തിയെഴുതുന്ന പ്രവണത ഒഴിവാക്കാനും, സിനിമയുടെ സാമ്പത്തിക ഭാരം കുറച്ച് അത് പൂർണ്ണമായും കലയിലേക്ക് നിക്ഷേപിക്കാനും പുതുമുഖങ്ങളെ കാസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത് വഴി സാധിക്കും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഓരോ പുതിയ ചിത്രവും പുതുമുഖങ്ങളെ വെച്ച് തന്നെ ചെയ്യണം എന്നത് കേവലമൊരു പരീക്ഷണമല്ല, മറിച്ച് സിനിമയോട് ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ നീതിയാണ്.ചിദംബരത്തിന്റെ ‘ബാലൻ’ വീണ്ടും അടിവരയിട്ട് പറയുന്നത് കഥയാണ് സിനിമയിലെ യഥാർത്ഥ താരം എന്നാണ്. പരിചിതമായ മുഖങ്ങൾ സ്ക്രീനിൽ കാണുമ്പോഴുള്ള ആശ്വാസത്തേക്കാൾ, അപരിചിതമായ മുഖങ്ങൾ നൽകുന്ന വിസ്മയമാണ് സിനിമയെ ഒരു കലയെന്ന നിലയിൽ എക്കാലവും മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത്. മുൻവിധികളില്ലാതെ, ഒരു നടന്റെ കഴിഞ്ഞകാല ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാതെ, സ്ക്രീനിലെ കഥാപാത്രത്തെ മാത്രം വിശ്വസിച്ച് നമ്മൾ തിയേറ്ററിൽ ഇരിക്കണമെങ്കിൽ പുതിയ കഥകൾക്കൊപ്പം പുതിയ മുഖങ്ങൾ കൂടി തുടർച്ചയായി കടന്നുവരേണ്ടതുണ്ട്.സിനിമയുടെ ഭാവി മുഖങ്ങളിലല്ല, മുഖങ്ങളുടെ അപരിചിതത്വത്തിലാണ്. ഒരു ദിവസം മലയാള സിനിമയ്ക്ക് വീണ്ടും വലിയൊരു നവോത്ഥാനം സംഭവിക്കണം. അത് വലിയ ബജറ്റുകളിലൂടെയോ അത്യാധുനിക ക്യാമറകളിലൂടെയോ സംഭവിക്കില്ല. ഒരു സംവിധായകൻ വീണ്ടും ധൈര്യപൂർവം പറയുന്ന ദിവസം അത് സംഭവിക്കും . “ഈ കഥാപാത്രത്തിന് ഒരു താരത്തെ വേണ്ട; ഒരു മനുഷ്യനെ മതി.”ആ ദിവസം പ്രേക്ഷകൻ വീണ്ടും സിനിമയെ കാണുകയല്ല ,അത് അനുഭവിക്കും.അവിടെ ഒരു നടനും ജനിക്കില്ല. ഒരു കഥാപാത്രം മാത്രമേ ജനിക്കൂ. സിനിമയുടെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയവും അതുതന്നെയാണ്.

പ്രസ്സ്ലൈവ് ഓൺലൈൻ വാർത്തകൾ വാട്സ്ആപ് ഗ്രൂപ്പിലും ലഭ്യമാണ്. വാട്സ്ആപ് ഗ്രൂപ്പിൽ അംഗമാകാൻ ഈ ലിങ്കിൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക.