[അമീൻ മുഹമ്മദ് – സ്പെഷ്യൽ കറസ്പോണ്ടന്റ് ഏഷ്യൻ ഗ്രാഫ് ]
ഒരു ജനതയുടെ ചരിത്രവും സംസ്കാരവും സ്വത്വവും തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറുന്ന അമൂല്യ സമ്പത്താണ് പൈതൃകം. പുരാതന സ്മാരകങ്ങൾ, കൊട്ടാരങ്ങൾ, റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനുകൾ, ആരാധനാലയങ്ങൾ, പൈതൃക കെട്ടിടങ്ങൾ, പുരാവസ്തുക്കൾ, കലാരൂപങ്ങൾ, ഭാഷ, ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ തുടങ്ങി കാലത്തിന്റെ സാക്ഷികളായ എല്ലാ ചരിത്രശേഷിപ്പുകളും ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ കൂട്ടായ ഓർമകളാണ്. എന്നാൽ വികസനത്തിന്റെ പേരിലും ഭരണപരമായ അലംഭാവത്തിന്റെ പേരിലും സാമ്പത്തിക താൽപര്യങ്ങളുടെ പേരിലും ഇത്തരം പൈതൃകങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി ഇല്ലാതാകുന്ന കാഴ്ചയാണ് ഇന്ന് രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ കാണുന്നത്. നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ചരിത്രം പേറുന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ തകർന്നുവീഴുമ്പോൾ നഷ്ടമാകുന്നത് വെറും ഇഷ്ടികകളും ചുമരുകളും മാത്രമല്ല; ഒരു ജനതയുടെ ചരിത്രവും സ്വത്വവുമാണ്.
ഇത്തരമൊരു അലംഭാവത്തിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ ഉദാഹരണമാണ് 136 വർഷം പഴക്കമുള്ള കോഴിക്കോട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ ഗോപുരത്തിന്റെ തകർച്ച. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് നിർമിക്കപ്പെട്ട ഈ സ്റ്റേഷൻ മലബാറിന്റെ ചരിത്രവികാസത്തിന്റെയും റെയിൽഗതാഗത ചരിത്രത്തിന്റെയും പ്രധാന സാക്ഷ്യങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. സംരക്ഷണത്തിന്റെയും സമയബന്ധിത അറ്റകുറ്റപ്പണികളുടെയും അഭാവമാണ് ഗോപുരം തകർന്നുവീഴാൻ ഇടയാക്കിയതെന്ന വിമർശനമാണ് ഉയർന്നത്. നൂറ്റാണ്ടിലേറെ പഴക്കമുള്ള ഒരു പൈതൃക നിർമാണം ഇത്തരത്തിൽ തകർന്നുവീണത് കേരളത്തിലെ പൈതൃക സംരക്ഷണ സംവിധാനങ്ങളുടെ കാര്യക്ഷമതയെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായ ചോദ്യങ്ങളാണ് ഉയർത്തുന്നത്. ദുരന്തങ്ങൾ സംഭവിച്ചശേഷം മാത്രം സംരക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യുന്നതിനു പകരം, മുൻകരുതൽ നടപടികളാണ് സർക്കാർ സംവിധാനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കേണ്ടത്.
ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ പൈതൃക സംരക്ഷണത്തിന് മാതൃകാപരമായ സമീപനങ്ങളുണ്ട്. സ്വിറ്റ്സർലൻഡിലെ റൈൻ നദീതീരത്തുള്ള പഴയ പേപ്പർ മില്ലുകൾ പലതും നവീകരിച്ച് വ്യാവസായിക പൈതൃക മ്യൂസിയങ്ങളായും സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രങ്ങളായും സംരക്ഷിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഒരുകാലത്ത് ഉൽപാദനകേന്ദ്രങ്ങളായിരുന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ പൊളിച്ചുമാറ്റാതെ അവയുടെ ചരിത്രമൂല്യം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് പുതിയ ഉപയോഗങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയതാണ് അവിടുത്തെ പ്രത്യേകത. ഇതിലൂടെ ചരിത്രവും വിനോദസഞ്ചാരവും പ്രാദേശിക സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയും ഒരുപോലെ ശക്തിപ്പെട്ടു. വികസനവും പൈതൃക സംരക്ഷണവും ഒരുമിച്ച് മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയുമെന്നതിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണമാണിത്.
ഇന്ത്യയിലും പൈതൃക സംരക്ഷണത്തിന്റെ മികച്ച മാതൃകകൾ ഉണ്ട്. മുംബൈയിലെ ഛത്രപതി ശിവാജി മഹാരാജ് ടെർമിനസ് (മുൻ വിക്ടോറിയ ടെർമിനസ്) അതിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. 1887-ൽ നിർമിച്ച ഈ വിക്ടോറിയൻ ഗോത്തിക് ശൈലിയിലുള്ള റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ ഇന്ന് യുനെസ്കോയുടെ ലോകപൈതൃക പട്ടികയിൽ ഇടം നേടിയിരിക്കുന്നു. ദിവസേന ലക്ഷക്കണക്കിന് യാത്രക്കാർ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഈ സ്റ്റേഷൻ ആധുനിക ആവശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് നവീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ ചരിത്രപരവും വാസ്തുവിദ്യാപരവുമായ സവിശേഷതകൾ സംരക്ഷിക്കാൻ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ നൽകിയിട്ടുണ്ട്. വികസനം പൈതൃകത്തെ നശിപ്പിക്കണമെന്നില്ലെന്നും ശാസ്ത്രീയമായ സംരക്ഷണത്തിലൂടെ രണ്ടും ഒരുമിച്ച് മുന്നോട്ടുപോകാമെന്നും ഈ മാതൃക തെളിയിക്കുന്നു.
അതുപോലെ തന്നെ, ചെന്നൈ സെൻട്രൽ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ക്ലോക്ക് ടവറും ദക്ഷിണേന്ത്യൻ റെയിൽവേ ചരിത്രത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകമാണ്. 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ നിർമിക്കപ്പെട്ട ഈ കെട്ടിടം നിരവധി നവീകരണ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് വിധേയമായെങ്കിലും അതിന്റെ യഥാർത്ഥ വാസ്തുഭംഗിയും ക്ലോക്ക് ടവറിന്റെ ചരിത്രപ്രാധാന്യവും സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ചരിത്രസ്മാരകങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അവയെ ആധുനിക ആവശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ഉപയോഗപ്പെടുത്താൻ കഴിയുമെന്ന സന്ദേശമാണ് ഇത്തരം മാതൃകകൾ നൽകുന്നത്.
കേരളത്തിലും ഇന്ത്യയിലുമുള്ള അനേകം പൈതൃക കെട്ടിടങ്ങൾ ഇത്രയും ഭാഗ്യം നേടിയിട്ടില്ല. തറവാടുകൾ, പഴയ സ്കൂൾ കെട്ടിടങ്ങൾ, കോടതികൾ, മാർക്കറ്റുകൾ, റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനുകൾ, തപാൽ ഓഫീസുകൾ, ഗോഡൗണുകൾ തുടങ്ങിയവ സംരക്ഷണ പദ്ധതികളുടെ അഭാവത്തിൽ നശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. നഗരവൽക്കരണം, അനധികൃത നിർമാണങ്ങൾ, ശാസ്ത്രീയമല്ലാത്ത നവീകരണങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക പരിമിതികൾ, ഭരണപരമായ അനാസ്ഥ എന്നിവയാണ് പ്രധാന കാരണങ്ങൾ. പൈതൃക കെട്ടിടങ്ങളെ ഒരു ബാധ്യതയായി കാണുന്ന സമീപനമാണ് പലപ്പോഴും അവയുടെ നാശത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്.
ഭൗതിക പൈതൃകം മാത്രമല്ല, കേരളത്തിന്റെ അമൂർത്ത പൈതൃകവും സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. കഥകളി, കൂടിയാട്ടം, മോഹിനിയാട്ടം, തെയ്യം, പടയണി, നാടൻപാട്ടുകൾ, കരകൗശലവിദ്യകൾ, പാരമ്പര്യ വാസ്തുവിദ്യ, പഴയ രേഖകൾ, കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ എന്നിവയും നമ്മുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ ജീവനുള്ള അടയാളങ്ങളാണ്. ഇവയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതോടൊപ്പം യുവതലമുറയിലേക്ക് കൈമാറാനുള്ള ശ്രമങ്ങളും ശക്തിപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്.
ഇന്ത്യയിൽ Ancient Monuments and Archaeological Sites and Remains Act, 1958 ഉൾപ്പെടെയുള്ള നിയമങ്ങൾ പൈതൃക സംരക്ഷണത്തിനായി നിലവിലുണ്ട്. ദേശീയപ്രാധാന്യമുള്ള സ്മാരകങ്ങളുടെ സംരക്ഷണ ചുമതല ഇന്ത്യൻ പുരാവസ്തു സർവേ (ASI) നിർവഹിക്കുമ്പോൾ സംസ്ഥാന പുരാവസ്തു വകുപ്പുകളും തദ്ദേശസ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളും പ്രാദേശിക പൈതൃക സംരക്ഷണത്തിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ നിയമങ്ങൾ മാത്രം മതിയാകില്ല. കൃത്യമായ രേഖപ്പെടുത്തൽ, ശാസ്ത്രീയ അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ, വിദഗ്ധരുടെ മേൽനോട്ടം, മതിയായ ധനസഹായം, ജനപങ്കാളിത്തം എന്നിവ ഉറപ്പാക്കാതെ സംരക്ഷണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഫലപ്രദമാകില്ല.
പൈതൃകം സംരക്ഷിക്കുന്നത് പഴയ കെട്ടിടങ്ങൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല; ഒരു ജനതയുടെ ചരിത്രവും സ്വത്വവും ഭാവിതലമുറയ്ക്കായി സംരക്ഷിക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്തമാണ് അത്. കോഴിക്കോട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ 136 വർഷം പഴക്കമുള്ള ഗോപുരത്തിന്റെ തകർച്ച ഇനിയും മുന്നറിയിപ്പായി കാണേണ്ട സമയമാണിത്. ചരിത്രവും വികസനവും പരസ്പരവിരുദ്ധങ്ങളല്ല. ശാസ്ത്രീയമായ സംരക്ഷണവും ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള ആസൂത്രണവും ഉണ്ടെങ്കിൽ പൈതൃകം സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് വികസനം സാധ്യമാക്കാം. അലംഭാവം തുടർന്നാൽ ചരിത്രം നമ്മോട് ക്ഷമിക്കില്ല; കാരണം, ഒരു ജനതയ്ക്ക് സ്വന്തം പൈതൃകം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ പിന്നീട് അതിനെ തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ കഴിയില്ല.
പ്രസ്സ്ലൈവ് ഓൺലൈൻ വാർത്തകൾ വാട്സ്ആപ് ഗ്രൂപ്പിലും ലഭ്യമാണ്. വാട്സ്ആപ് ഗ്രൂപ്പിൽ അംഗമാകാൻ ഈ ലിങ്കിൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക.
